Ne Güzel Günlerdi!

  • blog-image 1

İnsan, insanın halinden anlardı.

Arkadaşlıklar, dostluklar menfaate göre güncellenmezdi.

Dost dediğin, gerektiğinde çağırmadan gelir, anlatmadan bilirdi.

Dosttan ayrı düşsen de sırrı ayan edilmez, koz haline getirilmezdi.

Dostluk, hesaba kitaba gelmezdi.

Değer vermek, o kişinin acısına dahi ev sahipliği yapmak demekti, acısında yarı yolda bırakmak değil.

Yaşanmışın izlerini silmek bu kadar kolay değildi.

Unutmak değil, hatır bilmek kıymetliydi.

Güzeldi. Başkalarınca beğenilmek her şeyden önemli değildi.

Eşyalar değil, insanlar ağırlanırdı evlerde ve kalplerde.

Henüz bu kadar yalnız değildik.

Mutluluklar fotoğraf karelerinden ibaret değildi.

Mutlu edilmek isteği hastalıklı bir hal almamıştı.

Henüz yenilmemiştik kendimize.

Sahi ne güzel günlerdi o günler!

Ne güzel insanlardı onlar!


Yukar